گلایه پرستاران از نابرابری افزایش حقوق در نظام سلامت
سپهرغرب، گروه - شهره کرمی :
* بیش از 25 سال تجربه در حرفه پرستاری
پرستار باسابقه حوزه درمان سابقه اظهار کرد: بیش از 25 سال است که در حرفه پرستاری فعالیت دارم و دارای مدرک کارشناسی پرستاری هستم؛ فعالیت حرفهای خود را از سال 1378 در بیمارستان مباشر کاشانی آغاز کردم و تا زمانی که این بیمارستان فعال بود، در همان مجموعه مشغول خدمت بودم.
مژگان خسروینیاکان ادامه داد: پس از جمع شدن بیمارستان مباشر کاشانی، به همراه گروهی از همکاران به بیمارستان آیت منتقل شدم و چند ماهی در آن مرکز درمانی فعالیت داشتم؛ پس از آن نیز سه سال در دانشکده دندانپزشکی مشغول به کار بودم.
خسروینیاکان با اشاره به ادامه مسیر حرفهای خود، گفت: از سال 1389 فعالیت خود را در بیمارستان سینا آغاز کردم و در بخشهای مختلف این بیمارستان حضور داشتهام؛ در حوزه درمان بهعنوان پرستار در بخشهای سالمندان و ICU فعالیت کردم و همچنین مسئولیت سرپرستاری بخشهای مختلف ازجمله سرپرستاری ICU و پوست را برعهده داشتم و هماکنون نیز سرپرستار بخش روانپزشکی هستم.
وی همچنین بخشی از سوابق خود را مربوط به فعالیتهای مدیریتی دانست و افزود: حدود هفت سال در بخش اداری بیمارستان سینا فعالیت داشتم. در این مدت در حوزه روابط عمومی بیمارستان، مسئول بهبود کیفیت و اعتباربخشی، رسیدگی به شکایات بیماران و همچنین نظرسنجی و ارزیابی میزان رضایتمندی بیماران در حوزههای مختلف مشغول به کار بودم.
این پرستار باسابقه گفت: از سال 1401 تاکنون دوباره در حوزه درمان فعالیت دارم و بهعنوان سرپرستار در بخش درمان بیمارستان سینا مشغول به خدمت هستم.
وی با اشاره به جایگاههای متنوع پرستاران، اظهار کرد: بسیاری تصور میکنند پرستاران فقط در بیمارستانها فعالیت دارند، اما گستره نقشهای آنان بسیار گستردهتر است؛ پرستاران میتوانند در دانشگاهها تدریس کنند، در دورافتادهترین روستاها بهعنوان نیروی خانه بهداشت فعالیت داشته باشند، در هلال احمر و عملیات بحران حضور پیدا کنند، در کلینیکها، مراکز نگهداری، حوزه آموزش، بهداشت جامعه باشند و حتی بهصورت مستقل خدمات پرستاری در منزل ارائه دهند.
این پرستار توضیح داد: در بیمارستانها پرستاران در جایگاههای متنوعی ایفای نقش میکنند؛ از سوپروایزر آموزشی و کنترل عفونت گرفته تا واحد ایمنی بیمار. در بخشهای درمانی نیز عملکرد پرستاران همیشه چشمگیر بوده است.
* ارتقای تحصیلات پرستاران؛ از بهیاری تا دکتری
خسروینیاکان با مرور روند تحول آموزشی در این حرفه، گفت: در گذشته مدارس بهیاری فعال بودند و بسیاری با مدرک بهیاری وارد بیمارستان میشدند، اما خوشبختانه سالها است که آموزش پرستاری به سمت تحصیلات دانشگاهی رفته؛ ابتدا کاردانی داشتیم، بعد کارشناسی اضافه شد و امروز پرستاران تا مقطع دکتری هم ادامه تحصیل میدهند. اکنون در بیمارستانها همکارانی داریم که کارشناسی ارشد و حتی دکتری دارند و مشغول ارائه خدمت هستند.
این پرستار باسابقه درباره سختیهای پرستاری توضیح داد: هر شغلی سختیهای خودش را دارد، ما نمیخواهیم بگوییم پرستاری سخت است و بقیه مشاغل آسان؛ اما کسی که وارد پرستاری میشود، باید بداند با چه محدودیتها و دشواریهایی روبهرو خواهد شد. تفاوت این است که وقتی وارد کار پرستاری میشوی، دیگر فقط متعلق به خودت نیستی، بلکه متعلق به مردم، جامعه و کشورت هستی.
وی با اشاره به دوران همهگیری کرونا، افزود: اوج ازخودگذشتگی پرستاران و کادر درمان را در کرونا دیدیم؛ جایی که گاهی حتی عزیزترین همراهان بیمار، او را تنها میگذاشتند، اما پرستار بالین بیمار را ترک نمیکرد.
این پرستار با اشاره به رویدادهای سالهای اخیر، گفت: در اتفاقات مختلف با وجود همه سختیها، پرستاران کنار بیماران بودند؛ اخیراً هم که وارد دوره جنگ شدهایم، درحالی که بسیاری از مشاغل دورکار شدهاند یا تعطیل هستند، پرستاران همچنان در خط اول ارائه خدمات ماندهاند.
وی تأکید کرد: در چنین شرایطی سختیهای ما فقط داخل بخش و بیمارستان نیست؛ مسیر آمدوشد، استرسهای محیطی و ناامنیها هم روی کار ما تأثیر میگذارد.
خسروینیاکان به یکی از خاطرات همکارانش اشاره کرد و گفت: موقعیت مکانی بیمارستان سینا در شبهای خاصی که طی دیماه سپری کردیم، همراه با ازدحام و شلوغی بود و رفتوآمد برای همکاران ما دشوار میشد؛ گاهی مجبور میشدند شیفتهای فشردهتر بمانند تا از بیمارستان خارج نشوند و در مسیر رفتوآمد آسیبی نبینند. یادم هست شبی یکی از همکاران ما که میخواست برای شیفت خود به بیمارستان بیاید، در میان جمعیت گیر افتاده و متأسفانه هدف تیراندازی قرار گرفته و آسیب دیده بود؛ اینها بخشی از سختیهای حرفه پرستاری است که کمتر دیده میشود.
* استرس مضاعف در جنگ بدون ترک شیفت
وی با اشاره به موقعیت خاص بیمارستان سینا، توضیح داد: همانطور که میدانید، بیمارستان سینا بهلحاظ مکانی، در جوار یکی از ساختمانهای مهم امنیتی قرار دارد و در زمان جنگ با توجه به هدف قرار گرفتن مراکز نظامی، استرس بسیار زیادی بر کادر درمان تحمیل میشد؛ بااینحال هیچکدام از همکاران ما شیفت را خالی و یا کارشان را رها نکردند. همکاران من مقاوم و استوار، این مرحله را هم مثل همیشه پشت سر گذاشتند.
خسروینیاکان با اشاره به اینکه ما این شغل را با آگاهی و انتخاب خودمان برگزیدهایم و آن را دوست داریم، افزود: فقط انتظار داریم در این انتخاب، دیده شویم؛ سختیها و فداکاریهایمان جدی گرفته شود و در سیاستگذاریها، شأن و معیشت پرستار در حد واقعی خودش مورد توجه قرار بگیرد.
این پرستار با اشاره به اینکه ما در شرایط بارش سنگین برف نیز که راهها بسته میشود نمیتوانیم خود را تعطیل کنیم، اذعان کرد: در سال گذشته برخی از همکاران ما بهدلیل تردد در مسیرها، تصادف و متأسفانه تعدادی از آنها فوت کردند.
* کمبود نیروی انسانی؛ مسئلهای قدیمی و روزافزون
خسروینیاکان درباره موضوع کمبود نیروی پرستاری گفت: من 25 سال است پرستارم و بحث کمبود نیرو همیشه مطرح بوده؛ اما در سالهای اخیر بهدلیل مشکلات مالی و اختلاف زیاد دریافتیها بین کادر درمان، این مسئله تشدید شده است.
وی با انتقاد از نابرابری در افزایش حقوقها، اظهار کرد: ما در یک سازمان واحد کار میکنیم، اما در افزایش ضریب حقوق همکاران هیئت علمی با افزایش صددرصدی مواجه شدهاند، درحالی که سهم ما حدود 20 درصد بوده است؛ این تفاوت بهشدت باعث دلسردی کارکنان میشود. این مهم فقط مربوط به پرستاری نیست، بلکه سایر کارمندان هم همین وضعیت را دارند. با تورم و شرایط اقتصادی جامعه، این میزان افزایش صحیح نیست.
* وعدههایی که عملی نشد
این پرستار درباره وضعیت کارانهها توضیح داد: در مورد کارانهها بارها وعده داده شده، اما تحقق آنها یا با تأخیر بوده یا کمتر از حد انتظار؛ برای مثال روز پرستار امسال وعده پرداخت دو تا سه تعرفه داده شد، اما در عمل محقق شد. در جریان جنگ هم پیامکهایی از سوی معاونت توسعه وزارت بهداشت برای پرداخت چندین تعرفه ارسال شد، اما درنهایت فقط پاداش جنگ به ما پرداخت شده است.
وی افزود: اکنون که با شما مصاحبه میکنم هم دوم اردیبهشتماه است که ما هنوز حقوقمان را نگرفتهایم! طبیعی است که این موارد باعث نارضایتی و درنهایت جدا شدن کادر پرستاری از بیمارستانها شود.
خسروینیاکان با اشاره به تبعات اقتصادی این وضعیت، گفت: همه ما کار میکنیم که بتوانیم زندگی خود را بچرخانیم و حداقل نیازهایمان را تأمین کنیم؛ اگر همکاران ببینند در بیمارستان به خواستهها و نیازهایشان پاسخ داده نمیشود، ناچار به سمت مراکز خصوصی میروند یا حتی به مهاجرت فکر میکنند.
وی ادامه داد: در چندسال اخیر خروج پرستاران از کشور افزایش پیدا کرده و این یک مشکل بزرگ است؛ برای تربیت یک پرستار حداقل چهار سال زمان، هزینه و انرژی صرف میشود، اما درست زمانی که باید از این نیرو استفاده شود، او مهاجرت میکند و عملاً کشور از ثمره این سرمایهگذاری بهرهای نمیبرد.
* ضرورت ریشهیابی و اصلاح سیاستها
این پرستار تأکید کرد: باید بررسی شود مشکل چیست که پرستار ترجیح میدهد خانواده، کشور و وابستگیهایش را رها و مهاجرت کند؛ این مسائل باید ریشهیابی و حل شوند تا نیروهایی که با هزینه این کشور تربیت میشوند، در همین کشور مورد استفاده قرار بگیرند.
خسروینیاکان با اشاره به اینکه درکل بزرگترین مشکل ما عدم انطباق دریافتی با تورم و فشارهای اقتصادی جامعه است، گفت: آخرین تعرفه دریافتی ما مربوط به مهرماه بوده و از آبان تاکنون تعرفهای نگرفتهایم؛ یعنی هفت ماه از تعرفهها عقب هستیم. در کشوری که قیمتها ممکن است از امشب تا فردا دوبرابر شود، پولی که با تأخیر چندماهه میرسد، دیگر کارآیی قبلی خود را از دست میدهد.
* اجرای ناقص تعرفهگذاری خدمات پرستاری
وی با اشاره به تلاشهای طولانی برای اجرای تعرفه پرستاری، ابراز کرد: ما حدود 16 سال برای اجرای تعرفه خدمات پرستاری تلاش کردیم؛ سه سال است که این تعرفه اجرا میشود، اما متأسفانه نواقص زیادی دارد. بهجای اینکه باعث ایجاد انگیزه در همکاران شود، بهدلیل بیعدالتی در پرداختها، خودش تبدیل به منبع نارضایتی شده است؛ بنابراین این نواقص باید برطرف شوند.
این پرستار باسابقه با اشاره به تفاوت پرداختها در بخشهای مختلف بیمارستان، اظهار کرد: محل کار را ما انتخاب نمیکنیم؛ سیستم تعیین میکند که یک پرستار در ICU، دیگری در بخش عمومی، یکی در اتاق عمل و دیگری در بخش روانپزشکی کار کند. هر بخش سختیها و شرایط خاص خودش را دارد، بااینحال، اختلاف دریافتیها گاهی آنقدر زیاد است که قابل توجیه نیست و باعث نارضایتی میشود.
وی توضیح داد: من در ICU، روانپزشکی، اورژانس، مغز و اعصاب و ارتوپدی کار کردهام و سختی هر بخش را میدانم؛ اینکه دریافتیها تا این حد متغیر و ناهماهنگ باشد، پذیرفتنی نیست و لازم است متولیان امر در این زمینه تجدید نظر کنند.
خسروینیاکان با اشاره به اینکه حدود یکسال است که موضوع رفاهیات ما نسبت به قبل بهبود یافته است، ادامه داد: ما در گذشته موضوعی بهنام رفاهیات نداشتیم که از سال گذشته این موضوع مورد توجه قرار گرفته است، اما بازهم قابل مقایسه با سایر ارگانها نیست و انتظار داریم این موضوع نیز با توجه به شرایط جامعه، افزایش یابد.
* مالیات بر اضافهکاری
این پرستار ادامه داد: همچنین سالها مبلغ دریافتی حق مسکن ما 100 هزار تومان بود که با پیگیریهای فراوان، به 500 هزار تومان افزایش یافت که متناسب با شرایط جامعه نیست.
وی در بخش دیگری از سخنانش به مسئله مالیاتها پرداخت و گفت: ما مخالف پرداخت مالیات نیستیم، مالیات باید پرداخت شود، اما شکل فعلی آن عادلانه نیست؛ وقتی حق مسکن 500 هزار تومان است، نباید از همین مبلغ ناچیز مالیات برداشته شود!
این پرستار با انتقاد از نحوه اعمال مالیات بر اضافهکار، افزود: وقتی بهدلیل کمبود نیرو سیستم اضافهکار میخواهد و ما ساعات زیادی حدود 30 ساعت یا بیشتر کار میکنیم، انتظار داریم این زحمت جبران شود؛ اما وقتی 15 درصد مالیات از این اضافهکار کم میشود، نتیجهاش آن است که انگار بخشی از ساعات کار اضافه، عملاً رایگان انجام شده است و کجای دنیا نیرو رایگان کار میکند؟
وی ادامه داد: با توجه به کمبود پرستار، سیستم ناچار است از نیروها اضافهکار بگیرد و ما هم ناگزیر هستیم برای تأمین مخارج زندگی، اضافهکار بمانیم، اما وقتی بخش قابل توجهی از این کار اضافه، عملاً با کسر مالیات و تأخیر در پرداخت، بیاثر میشود و طبیعی است که نارضایتی بالا برود.
خسروینیاکان در ادامه به برخی مطالبات جزئیتر اما مهم اشاره کرد و گفت: چندسالی است حق لباس دریافت نکردهایم؛ این موضوع آنقدر به حاشیه رفته که بسیاری از همکاران اصلاً دیگر آن را جزء مطالباتشان مطرح نمیکنند. حجم مطالبات جدی و اساسی آنقدر زیاد شده که حق لباس عملاً به فراموشی سپرده شده است.
* ورود پرستاران به وظایفی که آموزش ندیدهاند
وی در بخش دیگری از گفتوگو با تأکید بر گسترده بودن حوزه پرستاری، اظهار کرد: حوزه فعالیت پرستارها بسیار گسترده است، اما گاهی ما وارد حوزههایی میشویم که اصلاً برای آن آموزش ندیدهایم؛ من چهار سال در دانشگاه درس خواندهام و در هیچیک از واحدهای آموزشی مباحث مربوط به امور مالی یا مدیریت پرداخت مراجعین به ما آموزش داده نشد، این وظایف باید برعهده افرادی باشد که در این زمینه تحصیلکردهاند.
این پرستار افزود: این موضوع را بیشتر از همه در اورژانس دیدهام؛ پرستار باید بر بالین بیمار باشد، اما در عمل درگیر مباحث مالی و پرداختی مراجعان است! برای مثال اینکه بیمار بیمه دارد یا خیر، هزینهاش چقدر شده و آیا کد بهدرستی تعریف شده یا خیر، اینها نباید دغدغه پرستار باشد.
خسروینیاکان تأکید کرد: پرستار باید تمرکزش روی بیمار باشد؛ آیا حال بیمار بهتر شده؟ دارویش بهموقع رسیده و ارزیابیاش چگونه است؟ نه اینکه پشت سیستم بنشیند و امور مالی را تکمیل کند. جای نیروهای متخصص مانند حسابداری، اپراتوری و یا حتی نیروهای IT که بتوانند با سیستم کار کنند، واقعاً خالی است. حجم بزرگی از کارهایی که پرستار را از بالین جدا میکند، میتواند به این نیروها واگذار شود.
وی با اشاره به اینکه انجام وظایف اضافی یکی از دیگر مشکلات ما است اگرچه در بخشهای عمومی این مشکل کمتر دیده میشود اما در بخشهای آیسییو همچنان وجود دارد، توضیح داد: ما آموزشهای زیادی دیدهایم و یکی از استادهای ما پرستاری را اینگونه تعریف میکرد که اقیانوسی است به عمق یک سانتیمتر؛ یعنی ما همهچیز را آموزش دیدهایم، اما برخی کارها جزء شرح وظایف نیست و ما برای شرایط اضطراری آن را فرا گرفتهایم؛ برای مثال در بیمارستانی که گروه بیهوشی دارد، بعضی کارها مثل لولهگذاری یا همان اینتوبه کردن، اساساً وظیفه پرستار نیست، اما متأسفانه در برخی بیمارستانها همچنان انجام میشود.
وی در بخش پایانی سخنان خود تأکید کرد: این روند نسبت به گذشته بهتر شده، اما هنوز هم مواردی دیده میشود که پرستار بهناچار مجبور است کاری خارج از شرح وظایف رسمی خود انجام دهد.
* روایت 20 سال تجربه از پرستار بخش NICU بیمارستان فاطمیه
در ادامه یک کارشناس پرستاری و از نیروهای باسابقه بخش مراقبتهای ویژه نوزادان (NICU) بیمارستان فاطمیه نیز با تشریح دشواریها، ظرافتها و مسئولیتهای سنگین این بخش، به بیان بخشی از مشکلات صنفی و معیشتی پرستاران نیز پرداخت.
مرضیه همتی با اشاره به ماهیت حساس این بخش، اظهار کرد: بخش NICU مربوط به مراقبتهای ویژه نوزادان نارس، از تخصصیترین و پیچیدهترین بخشهای بیمارستانی است، زیرا نوزادانی که هنوز دوران تکامل داخل رحمی خود را کامل نکردهاند، ناچارند در شرایطی خارج از رحم مادر برای بقا بجنگند؛ نوزادانی که گاه با 26 یا 27 هفته سن بارداری و وزنی کمتر از یک کیلوگرم، وارد این بخش میشوند.
وی با بیان اینکه نوزادان بستری در این بخش ممکن است نارس یا دارای مشکلات پزشکی ناشی از بارداری پیچیده، بیماریهای قلبی، مشکلات تنفسی یا عوارض زایمان باشند، توضیح داد: این نوزادان برای ادامه حیات نیازمند محیطی شبیه به رحم مادر برای طی کردن مراحل تکاملی هستند؛ تأمین شرایط دمایی پایدار، اکسیژندرمانی دقیق، تجویز داروها با محاسبات میلیگرمی، کنترل عفونت، نظارت بر رشد و تغذیه تدریجی با شیر مادر و پایش لحظهای علائم حیاتی، ازجمله حساسترین مراحل مراقبت است.
این پرستار با بیان اینکه شرایط تخت نوزاد نیز در مقایسه با بخش بزرگسالان قابل مقایسه نیست، ابراز کرد: برای مثال با پتوهای نازک برای نوزادان در تختشان شرایط و آشیانههای شبیه به رحم مادر ایجاد میشود.
همتی با تأکید بر اینکه کوچکترین خطا در این بخش میتواند عوارض جدی به دنبال داشته باشد، افزود: اکسیژندرمانی طولانیمدت میتواند بر بینایی، تکامل مغز و اندامهای حیاتی نوزاد تأثیر بگذارد؛ حتی میزان دریافت مایعاتی مانند شیر مادر باید با دقت بالا انجام شود؛ علاوهبر این، بهدلیل ضعف سیستم ایمنی نوزادان نارس، کوچکترین نقص در رعایت بهداشت میتواند منجر به عفونتهای بیمارستانی شود.
* وقتی نوزاد سالم به خانه بازمیگردد، تمام سختیها قابل تحمل میشود
این پرستار باسابقه با اشاره به تجربههای شغلی خود، گفت: بارها پیش آمده که یک اقدام کوچک در لحظه، مانند تغییر وضعیت نوزاد، جان او را نجات داده است؛ از سوی دیگر، شیرینی کار زمانی است که نوزادی پس از هفتهها یا حتی ماهها بستری، با حال خوب مرخص میشود و خانواده پس از روزهای سخت، آرامش بازگشت فرزندشان را تجربه میکنند.
وی درباره بار عاطفی این شغل افزود: گاهی سرنوشت یک خانواده به بقای همین نوزاد گره خورده است و مسئولیت ما چندبرابر میشود؛ این موضوع فشار روحی زیادی برای پرستار ایجاد میکند، اما وقتی نوزاد سالم به خانه بازمیگردد، تمام سختیها قابل تحمل میشود.
همتی در بخش دیگری از سخنانش به مشکلات صنفی پرستاران اشاره کرد و گفت: برخی مزایا مانند فوقالعاده خاص که امسال به حکم همه مشاغل اختصاص یافت، سالها است که مطالبه میشود، اما با وجود نامهنگاریها، پیگیریها و شکایتهای گروهی به دیوان عدالت اداری، نتیجه ملموسی نداشته است.
وی با بیان اینکه افزایشهای سالانه حقوق پرستاران عادلانه نیست، توضیح داد: در سال جاری تنها 20 درصد افزایش حقوق برای پرستاران اعمال شد، درحالی که بسیاری از مشاغل دیگر از فوقالعادههای خاص و افزایشهای چندبرابری برخوردارند؛ این موضوع سبب شده شکاف دریافتی بین پرستاران و برخی گروههای دیگر، بسیار زیاد باشد.
این پرستار با اشاره به اینکه حکم من با یک کمکبهیار و خدمه در محل کارم برابر است، ادامه داد: با وجود 20 سال سابقه کار، میزان دریافتی من حدود 18 میلیون تومان است و کارانه نیز حدود 10 تا 12 میلیون تومان محاسبه میشود؛ این مبالغ با وجود 50 تا 60 ساعت اضافهکار ماهانه، پرداخت میشود. با تمام احترامی که برای دیگر مشاغل قائل هستم، اما در شرایطی که مسئولیتهای ما قابل مقایسه با بسیاری از مشاغل دیگر نیست، در این میزان دریافتی انصاف رعایت نشده است.
وی گفت: همچنین در بیمارستان اگر وسیلهای خراب شود، پرستار موظف است آن را جایگزین کند و ما اغلب پس از طی مراحل مختلف و دشوار، میتوانیم ثابت کنیم که دلیل خرابی وسایل استهلاک آنها است! این مهم در شأن ما نیست.
همتی با اشاره به نبود مرخصی در ایام بحرانی و جنگی، توضیح داد: در شرایطی که بسیاری از ادارات تعطیل یا دورکار میشوند، پرستاران با لغو مرخصی و شیفتهای بحران مواجه هستند؛ درحالی که هیچ پرداخت اضافهای بابت این شرایط صورت نمیگیرد و حتی در برخی ایام جشن مانند نوروز، امکان استفاده از مرخصی برای ما وجود نداشت.
این پرستار باتجربه با اشاره به اجرای ناقص قانون تعرفهگذاری خدمات پرستاری، افزود: قانون تعرفهگذاری که چندسال پیش با پیگیری شهیدرئیسی و رهبر شهیدمان در مجلس تصویب شد، قرار بود پرستاران را به حقوق واقعی خود نزدیک کند، اما اجرای آن ناقص، همراه با تبعیض و بدون تحقق نتیجه مؤثر بوده است؛ به همین دلیل جامعه پرستاری همچنان از حقوق واقعی خود فاصله دارد.
همتی با تأکید بر نقش محوری پرستاران در روند درمان بیماران، به نابرابریهای موجود در نظام پرداخت اشاره کرد و گفت: بخش عمده کار بالینی در بیمارستان برعهده پرستاران است؛ پزشک پس از ویزیت، تشخیص و تعیین برنامه درمان، بخش را ترک میکند، اما اجرای دستورات، مراقبت مستمر، پایش وضعیت بیمار و مدیریت تمامی جزئیات درمان، برعهده پرستاران است. بااینحال میزان دریافتی ما حتی به یکهزارم دریافتی برخی گروههای دیگر هم نمیرسد.
وی در ادامه به شکاف عمیق پرداختی میان پرستاران و پزشکان هیئت علمی اشاره کرد و یادآور شد: در سال جاری اعضای هیئت علمی دوبار افزایش حقوق داشتهاند؛ یکبار در بهمنماه و بار دیگر در فروردینماه. اما برای ما فقط یک افزایش 20 درصدی در ابتدای سال ثبت شد و تمام! همین موضوع باعث اختلاف قابل توجه در دریافتیها شده است.
همتی در پایان سخنانش افزود: ما منکر زحمات پزشکان و هیئت علمی نیستیم و کاملاً واقفیم که سالها درس خواندهاند، اما این میزان اختلاف، منطقی نیست؛ حداقل تغییرات حقوقی به این شدت متفاوت نباشد. وقتی حقوقهای میلیونی با افزایش 70 تا 100 درصدی مواجه میشوند، رقم نهایی بهمراتب بالاتر میرود، اما افزایشی مشابه برای دریافتیهای پایینتر، تأثیر اندکی بر خروجی دارد.
در پایان باید گفت؛ این گزارش تنها یادآور گلایه نیست، بلکه دعوتی است برای بازنگری در سیاستهایی که عدالت مزدی را به حاشیه بردهاند. نظام درمان بدون نیروی پرستاری باانگیزه، دوام نخواهد داشت. شاید وقت آن رسیده باشد صدای این سفیدپوشان را نه در بحرانها، بلکه در تصمیمگیریهای واقعی شنید.
