حجت الاسلام والمسلمین علی سرلک عنوان کرد: تمام معارف دینی و دعوتی که انبیا و اولیا از ما کردند با عنوان کلید واژه تقوا است، تقوا یعنی روشن کردن مسیر در زندگی تا ما را به خدای متعال رساند و قلبمان ظرف مشیت الهی شود.

وی افزود: تقوا یعنی اولویت خداوند در تصمیم گیری‌ها و خاستگاه مهم تقوا در خانواده است؛ بنابراین اگر کسی خواست بفهمد عیار بندگی اش چقدر واقعی است، باید ببیند که رفتارش با اهل و عیالش چگونه است؛ زندگی‌ای که بر اساس تقوا شکل گرفته باشد گرچه ممکن است سختی در آن باشد ولی هیچ سختی را به تلخی تبدیل نمی کند.

استاد حوزه علمیه با بیان اینکه پیامبر(ص) به عنوان نمونه کامل انسان با تقوا فرمودند که شبیه‌ترین شما به من کسی است که نسبت به خانواده خود مهربان‌تر باشد، ادامه داد: در روایت است که مؤمن واقعی کسی است که حتی در غذا خوردن ملاحظه خانواده خود را کند.

وی بیان کرد: قرآن می‌فرماید افرادی که خانواده‌های گرم و صمیمی دارند نه تنها به تقوا می‌رسند بلکه می‌توانند بگویند که ما را امام متقین قرار ده؛ بنابراین اگر کسی خواست بندگی خود را محک بزند باید روابط خود را در خانواده ببیند زیرا خانواده آمده است که از طریق همپوشانی احساسی، معنوی و غریزی ما را مهیای بندگی خدا کند.

سرلک با بیان اینکه خداوند سیر و سلوک الی الله را در خانواده امکان روزمرگی داده است، افزود: اینکه در روایت آمده است محبوب ترین بنا در اسلام بنای خانواده است به این خاطر است که بیشترین امکان رشد معنوی را خانواده در اختیار ما قرار می‌دهد و آنگاه است که جامعه روی امنیت و آرامش را به خود می‌بیند.

وی قدرشناسی را شاه کلید رسیدن به زندگی مطلوب دانست و گفت: معادل دینی قدرشناسی همان شکر است به معنی دیدن خوبی های طرف مقابل و در روایات است که متکبر کسی است که خوبی را در طرف مقابل خود ببیند و آن را به زبان نیاورد.

استاد حوزه علمیه با بیان اینکه شیطان به خدا عرض کرد که کاری می کنم که اکثر انسان‌ها قدرشناس نباشند، افزود: زن نسبت به مرد و مرد نسبت به زن وقتی بدی‌ها را ببیند و ضعف ها را به رخ بکشد واقعا کار غلطی است، به تعبیر کنفسیوس به جای نفرین بر تاریکی‌ها باید شمعی روشن کنیم.

وی ادامه داد: خداوند فرموده که شکر من از طریق شکر بندگان من حاصل می‌شود و انسان به هر اندازه که نسبت به همسر، والدین، فرزندان و اطرافیان خود قدرشناس باشد خداوند شکر او را می پذیرد.

سرلک راز خوشبختی را درک متقابل دانست و گفت: انسان‌هایی که قدرشناس نیستند از هیچ چیزی لذت نمی‌برند؛ یکی از مهمترین ارکان قدرشناسی هنر گوش دادن به حرف همدیگر و بهترین راه رسیدن به درک متقابل سامان دادن گفت‌وگو است تا بتوانیم حرف همدیگر را بشنویم و حرف خود را به طرف مقابل بزنیم.