پیش‌تر نیز در یکی از ادارات با یک موضوع دیگر مواجه شدم؛ به یکی از مسئولان منتقل کردم و بعد از مدتی دوباره بررسی کردم تا ببینم مسئله حل شده یا خیر؟ که دیدم هیچ اقدامی انجام نشده است. با توجه به اینکه موضوع به معلولان عزیز بیشتر ارتباط پیدا می‌کرد، مدتی به این می‌اندیشیدم، آیا کارمندانی که طی این سال‌ها از کنار موردی که پیگیری کردم عبور کرده‌اند، ندیده‌اند این مشکل را؟ آیا کسی نبوده طی سال‌ها که این مسئله را تا حل آن پیگیری کند؟

دو مورد مذکور و مواردی از این‌دست، نویسنده سطوری که می‌خوانید را به این نتیجه‌گیری نزدیک کرد که بخش اعظم بدنه اداری ما لَخت و کُند هستند. در این مدت که ادارات ساعت 6 شروع به فعالیت می‌کردند، یکی از کارمندان در مقابل مراجعه‌کنندگان خطاب به همکار خود گفته بود، «این‌ها فکر می‌کنند زود بیایند، کارشان زودتر انجام می‌شود»! این یعنی عملاً آن‌چنان نظارت و سیستم ارزیابی در ادارات ما کم‌اثر است که بسیاری از کارمندان کمترین میزان تلاش را انجام می‌دهند و کسی هم مؤاخذه و ارزیابی درباره کار و عملکرد آن‌ها انجام نمی‌دهد! این درحالی است که انتظار می‌رود دائماً عملکرد همه افراد بررسی و امتیاز‌دهی شود؛ مناسب با نیازهای سازمان کارمندان موظف به ارتقای دانش و مهارت‌ها به‌صورت واقعی باشند و درصورت ضعف در عملکرد، مدیران بدون لحاظ بده‌بستان‌ها، کارمندان کم‌کار یا ضعیف را از گردونه سِمت‌های مؤثر، خارج کنند.

درواقع ما باید به سمتی حرکت کنیم که نیروی انسانی فعال در ادارات نتیجه مثبت تلاش و پویایی را دریافت کرده و درعین‌حال آن برخی کارمندان که تنبلی و فرصت‌سوزی را سرلوحه کار خود قرار داده‌اند، برای این نوع عملکرد هزینه بپردازند؛ به عبارت دیگر مدیریت نهادها و ارگان‌ها با استفاده از شیوه‌های گوناگون باید سازمان خود را در جهت فرهنگ کار به حرکت درآورند. این یک واقعیت غیر قابل انکار است که تحرک بخشیدن، هدایت و کنترل تمایل افراد برای کار اهمیت حیاتی در پیشرفت ملت‌ها دارد. کار نقش کلیدی در توازن بخشیدن به ساختارهای اقتصادی و اجتماعی جامعه دارد؛ ازاین‌رو دوام یک سیستم اجتماعی و یک تمدن براساس قدرت آن در حفظ و هدایت تمایل به کار در جهت هدف‌های مطلوب قرار دارد. درنهایت آنکه فرهنگ کار اگرچه در بسیاری از عوامل سازمانی به‌‌ویژه تولید و سودآوری مؤثر است، اما خود در حالت رونق تولید، تقویت می‌شود.