در امتداد لبه جنوب‌شرقی بیابان تنگر در چین، کارگران دسته‌هایی از طناب‌هایی از جنس کاه را به داخل شن، به شکل الگوی شبکه‌ای، فرو می‌کردند؛ گویی یک شطرنج‌بازی عظیم که تپه‌های شنی را سر جای خود نگه می‌دارد.

مکعب جادویی چین یکی از روش‌هایی است که در روند مقابله با بیابان‌زایی چین نقش مهمی دارد. برای ثابت نگه‌داشتن تپه‌های شنی، پژوهشگران و ساکنان محلی با استفاده از بیل، کاه گندم را در شن‌های متحرک فرو کردند و شبکه‌ای متشکل از بخش‌های مربعی یک متری که تا حدی مدفون شده بودند، تشکیل دادند که این کار باعث می‌شد تا حرکت شن‌ها توسط باد دشوار شود. این روش به مکعب جادویی شهرت یافت.

تانگ شیمینگ، مهندس جنگلداری در ناحیه ژونگ وی در منطقه خودمختار «نینگشیای هوی» گفت: ما برای تقویت کمربند. ایجاد سد در برابر باد و جلوگیری از پیشروی شن، از یک مانع شبکه‌ایِ جدیدِ مبتنی بر گیاهان استفاده می‌کنیم. این روش نسبت به نسخه سنتی، کار کمتری می‌طلبد، نصب آن سریع‌تر است و دوام بیشتری حدود پنج تا شش سال دارد.

شهر نینگ‌شا در دل شمال‌غربی چین قرار دارد، که از سه طرف محصور در بیابان‌ها است، و شهر ژونگ‌وی مسیر مانعی است که بیابان «تنگگر» در طول تاریخ به سمت جنوب‌شرق فشار می‌آورد.

در دهه 1950، این شهر تکنیک شبکه‌ای کاه را برای محافظت از راه‌آهن «باوتو-لانژو» اولین خط راه‌آهن چین در یک بیابان، در برابر حرکت تپه‌های شن، پایه‌گذاری کرد. دهه‌ها تلاش مداوم دنبال شد و سرانجام نینگ‌شا به اولین منطقه استانی در چین تبدیل شد که توانست بیابان‌زایی را معکوس کند.

مبارزه چین با بیابان‌زایی در سطحی بسیار بزرگ‌تر در سراسر کشور ادامه یافته است. به‌عنوان یکی از کشورهایی که بیشترین آسیب را از بیابان‌زایی در سطح جهان دیده است، چین مناطق بیابانی خود را عمدتاً در شمال‌غرب، شمال و شمال‌شرق متمرکز کرده است که به «سه شمال» معروف هستند.