کتاب «راز سنگ سرخ» در چاپ مجدد تک‌جلدی شد
سیدمهدی موسوی، شاعر و نویسنده صاحب سبک کشورمان سال 1357 در قم متولد شد؛ وی تا دوران نوجوانی در قم بود و مقطع متوسطه را در دبیرستان علوم و معارف اسلامی همدان پشت سر گذاشت. موسوی از همان دوران با شرکت در انجمن ادبی میلاد همدان، سرودن شعر را آغاز کرد. سال 74 در دانشگاه پذیرفته و موفق به کسب مدرک کارشناسی‌ارشد در رشته فلسفه اسلامی شد؛ تلاش وی برای وارد کردن شعر نیمایی به عرصه هیئت، تحسین‌برانگیز است. «منهای جمع»، «ناپرهیزی»، «سفرنامه با صاد» و کتاب آموزش شعر «تار و پود»، ازجمله آثار او است؛ در این شماره از صفحه کافه کتاب روزنامه سپهرغرب به سراغ این شاعر رفته‌ایم تا از او و آثارش برای خوانندگان بگوییم:
* یاد استاد میری و انجمن میلاد را گرامی می‌دارم
شاعر پُرکار کشورمان با بیان اینکه متولد سال 1357 و اصالتاً (از طرف مادری) همدانی است، اظهار کرد: مدرک کارشناسی ارشد فلسفه دارم و اکنون ساکن قم هستم.
سیدمهدی موسوی با اشاره به تحصیل در دبیرستان معارف همدان، از تأثیر استادانی مانند مرحوم آقای میری بر شکل‌گیری مسیر فکری و هنری خود یاد کرد و افزود: رابطه ما با آقای میری، بیشتر یک رابطه و محبت علمی بود.
این شاعر با بیان اینکه یاد استاد میری و انجمن میلاد را گرامی می‌دارم، در توضیح تأثیر انجمن ادبی میلاد همدان بر حرفه ادبی خود با بیان اینکه انجمن میلاد به‌دلیل حضور استادانی مانند مرحوم آقای میری جذابیت علمی و نقد ادبی زیادی برایم داشت، عنوان کرد: رفتن از کلاس درس ایشان به‌عنوان یک معلم به کارگاه نقدشان، جذابیت خاصی برای ما ایجاد می‌کرد و با شور و اشتیاق به‌عنوان یک معلمی بی‌نظیر، به ما درس می‌دادند.
موسوی به فعالیت حرفه‌ای خود در زمینه شعر بزرگ‌سال و کودک و نوجوان اشاره کرد و گفت: تجربه‌ای هم در قلم‌زنی در حوزه داستان کودک و نوجوان دارم.
* «سفرنامه با صاد» اشعار اربعینی دارد
این شاعر خوب کشورمان در پاسخ به پرسشی درباره تعداد آثار چاپ‌شده خود، با بیان اینکه حدود 50 عنوان کتاب از بنده منتشر شده است، توضیح داد: در حوزه شعر بزرگ‌سال و غزل، مجموعه «منهای جمع» و «ناپرهیزی» را دارم؛ یک مجموعه شعر نیمایی نیز سروده‌ام که «سفرنامه با صاد» نام دارد و اشعار اربعینی است. یک کتاب دوجلدی آموزشی شعر به‌نام «تاروپود» هم تألیف کرده‌ام.
موسوی با اشاره به اینکه در حوزه شعر کودک و نوجوان نیز حدود 45 کتاب دارم، اذعان کرد: مضامین آثارم عاشقانه، آیینی، توحیدی و ملی هستند.
وی با اشاره به کتاب داستان نوجوان خود با عنوان «راز سنگ سرخ»، گفت: این اثر قبلاً در سه جلد منتشر شده و اکنون به‌صورت تک‌جلدی با موضوع ادبیات مقاومت، درحال چاپ مجدد است.
موسوی درباره داشتن اشعار با درون‌مایه انقلابی نیز با بیان اینکه کتاب «سفرنامه با صاد» و کتاب داستان نوجوانم با عنوان «راز سنگ سرخ» ذیل ادبیات آیینی و اربعین قرار می‌گیرند، اظهار کرد: این آثار با پیش‌فرض‌هایی که دارند، درنهایت محتوایی انقلابی و مقاومتی پیدا می‌کنند.
* کتاب «روشنایی از چیست»، توضیح فلسفه اشراق برای کودکان است
وی در بخش دیگری از سخنان خود و در پاسخ به پرسشی مبنی بر تأثیر تحصیلات فلسفی‌اش بر آثارش، گفت: به تأثیر تحصیلات فلسفی‌ام در محتوای شعرهای نیمایی و حتی کار کودکم، معتقد هستم؛ البته این موضوع چیزی است که باید ناقدان در موردش صحبت کنند، اما برای مثال می‌توانم به مجموعه شعر کودکی به‌نام «روشنایی از چیست»، اشاره کنم. این مجموعه کاری است که حدود 18 سال پیش چاپ شد و می‌توان گفت فلسفه اشراق را به زبان کودکان بیان می‌کند.
موسوی درباره رسالت هنرمند در قِبال وطن و جامعه نیز با بیان اینکه قائل به موضع‌مندی هنرمند هستم، تصریح کرد: هر هنرمندی و نه‌تنها شاعر، باید دغدغه وطن داشته باشد و اگر این عِرق وطنی با بینش دینی آمیخته شود، عمق بیشتری پیدا و کار هنری را نیز قوی‌تر می‌کند.
وی گفت: نظریه‌ای که می‌گوید پیام و ایدئولوژی نباید در هنر پیدا باشد، به نظر من حرف کاملاً بی‌مایه‌ای است. بزرگان ادبیات ما مانند حافظ، سعدی، مولانا و صائب تبریزی همگی موضع‌مند بودند؛ حال در حیطه دینی، عرفانی، خردورزی و یا اخلاقی که در سبک هندی به‌وفور دیده می‌شود.
این شاعر صاحب سبک اذعان کرد: رسالت شاعری و هنری ایجاب می‌کند که هنرمند نسبت به مسائل پیرامون خودش اعم از دینی، اخلاقی، اجتماعی و سیاسی، موضع داشته باشد.
* موضع‌گیری باید به‌صورت مضمر و با حفظ وجه زیبایی‌شناختی باشد
وی با تأکید بر اینکه البته موضع‌گیری باید به‌صورت مضمر و با حفظ وجه زیبایی‌شناختی اثر باشد، افزود: حتی هنرمندی که ضد دین کار می‌کند، موضع دارد! هنر ذاتاً نمی‌تواند خنثی باشد و بی‌طرف بماند؛ اما پیام باید هنری باشد، یعنی وجوه زیبایی‌شناسی و دلالت‌های هنری اثر حفظ شود تا به شعارزدگی نینجامد.
موسوی ابراز کرد: کسی که وجدان دینی، وطنی و هنری داشته باشد، قطعاً جهت‌دار خواهد بود؛ حتی داستان‌نویسان بزرگ ما مثل جلال آل‌احمد هم موضع‌مند بوده‌اند.
این شاعر خوب کشورمان در پایان مصاحبه به جهت اینکه در ماه ولادت امام زمان (عج) هستیم، شعری در رثای حضرت مهدی برای ما و خوانندگان روزنامه خواندند:
«روی تو آفتاب را زیر سؤال می‌برد
عطر تو مُشک ناب را زیر سؤال می‌برد
به انتظار مانده‌ام چشم بهاری تو را
اشک تو لطف آب را زیر سؤال می‌برد
و من میان یوسفان، هر آنچه جستجو کنم
حُسن تو انتخاب را زیر سؤال می‌برد
تمام ترسم این بُود بمیرم و نبینمت
فراق تو عذاب را زیر سؤال می‌برد
و تا سحر نخفته‌ام در انتظار دیده‌ای
خمار تو که خواب را زیر سؤال می‌برد...
و آن قنوت دست‌های پُر ز مهر تو مَها
دعای مستجاب را زیر سؤال می‌برد»
