اشکان دسته‌گلی، مهندس صنایع غذایی با تزریق 6 میلیارد تومان سرمایه شخصی، واحد تولید پنیر خود را در شهرک صنعتی شوشاب ملایر، به پیشرفت 50 درصدی رسانده است؛ اما اکنون این پروژه استراتژیک که می‌تواند ظرف سه ماه 50 شغل مستقیم ایجاد کند، پشت سد مقررات بانکی و شرط «پیشرفت 70 درصدی» برای اعطای تسهیلات، متوقف شده است.
شهرستان ملایر در استان همدان فراتر از جایگاه شناخته‌شده‌اش در تولید انگور و صنایع دستی، به‌واسطه پیشینه غنی در بخش دامپروری، امروزه یکی از ستون‌های استراتژیک تولید محصولات لبنی در غرب کشور محسوب می‌شود. این منطقه با بهره‌مندی از ذخیره ژنتیکی بالغ‌بر 500 هزار واحد دامی و تولید سالانه بیش از 150 هزار تُن شیر خام باکیفیت، ظرفیتی عظیم را برای تبدیل شدن به یک قطب صنعتی پیشرو در بطن خود نهفته دارد. وجود بیش از 20 واحد فرآوری و شبکه گسترده مراکز جمع‌آوری شیر، زیرساخت اولیه را فراهم آورده است، اما واقعیت آمارها نشان می‌دهد که بخش قابل‌ توجهی از این تولیدات همچنان به‌صورت خام از شهرستان خارج می‌شود. تحقق کامل این ظرفیت و حرکت از تولید سنتی به سمت صنعت مدرن و صادرات‌محور بیش از هر چیز، مستلزم تکمیل زنجیره ارزش و حمایت نظام‌مند از واحدهای تولیدی است.
در همین راستا اشکان دسته‌گلی، سرمایه‌گذار و مجری یک طرح صنعتی که خود دانش‌آموخته رشته مهندسی صنایع غذایی است، با نگاهی علمی و تخصصی پای به عرصه تولید نهاده است، اما گویی در این مسیر با چالش‌های بسیاری روبه‌رو بوده؛ پس گفت‌وگویی را با وی ترتیب دادیم که در ادامه می‌خوانید:
این سرمایه گذار ملایری با بیان اینکه مسیر پیشرفت اقتصادی ملایر از میان واحدهای تبدیلی می‌گذرد، اظهار کرد: واحد تولیدی من در شهرک صنعتی شوشاب، کوچه هجدهم، پلاک 71، با هدف تولید تخصصی «پنیر سفید ایرانی» (پنیر صبحانه) بنا شده است.
اشکان دسته‌گلی تصریح کرد: این پروژه در زمینی به مساحت دو هزار و 215 متر مربع مستقر شده که یک‌هزار و 500 متر مربع آن به سالن‌های تولید و بناهای جانبی اختصاص یافته است.
این کارآفرین ملایری با اشاره به سوابق اجرایی خود در بازار لبنیات، خاطرنشان کرد: پیش از ورود به عرصه احداث کارخانه، سال‌ها در حوزه پخش و توزیع محصولات لبنی فعالیت داشتم و به‌خوبی با ذائقه بازار و نیازهای مصرف‌کننده آشنا هستم.
وی ادامه داد: هم‌اکنون نیز یک واحد کوچک تولید کره حیوانی فعال دارم و تمام درآمد حاصل از آن را برای سرپا نگه داشتن این پروژه بزرگ صنعتی، هزینه می‌کنم.
دسته‌گلی در تشریح ظرفیت‌های عملیاتی واحد خود عنوان کرد: این کارخانه توان تولید سالانه 550 تُن پنیر را دارا است که برای رسیدن به این حجم از تولید، سالانه دو هزار و 750 تُن شیر خام از دامداران منطقه جذب خواهد کرد.
وی با بیان اینکه راه‌اندازی این واحد می‌تواند تأثیر شگرفی بر سفره دامداران خُرد و کلان ملایر داشته باشد، تصریح کرد: با آغاز به کار این مجموعه، بین 25 تا 50 نفر به‌صورت مستقیم در خطوط تولید و ستادی مشغول به کار خواهند شد.
این سرمایه‌گذار ملایری همچنین به ابعاد اشتغال غیر مستقیم این طرح اشاره و ابراز کرد: به‌واسطه سابقه درخشان در شبکه توزیع، پیش‌بینی می‌شود در هر استان مقصد، بین 5 تا 10 ویزیتور و نیروی پخش در زنجیره فروش این محصولات قرار گیرند که این امر سهم بسزایی در کاهش نرخ بیکاری شهرستان ملایر ایفا خواهد کرد.
این سرمایه‌گذار بخش خصوصی با انتقاد از رویکرد نهادهای حمایتی و بانک‌ها، عنوان کرد: تاکنون بیش از هفت میلیارد تومان (با احتساب هزینه زمین و ابنیه)، سرمایه شخصی را به این پروژه که مجوزهای آن از دی‌ماه 1401 صادر شده، تزریق کرده‌ام.
وی با بیان اینکه طرح مذکور هم‌اکنون به پیشرفت 50 درصدی رسیده است، اذعان کرد: برای خرید تجهیزات نهایی و آغاز به کار خط تولید، به 35 میلیارد تومان تسهیلات بانکی نیاز دارم.
دسته‌گلی با ابراز تأسف از پاسخ مسئولان به درخواست‌های وی، تصریح کرد: جهاد کشاورزی استان و بانک‌ها اعلام کرده‌اند تنها پس از رسیدن پروژه به 70 درصد پیشرفت فیزیکی، پرونده تسهیلات را به جریان می‌اندازند.
وی خاطرنشان کرد: این رویکرد تولیدکننده را در بن‌بست قرار می‌دهد؛ چراکه اگر بنده توان مالی برای رساندن پروژه به 70 درصد را داشتم، قطعاً آن 20 درصد باقی‌مانده را نیز با تلاش شخصی به اتمام می‌رساندم و نیازی به این‌همه پیگیری برای تسهیلات نبود.
مع‌الوصف؛ در پایان باید پرسید در سالی که مزین به شعار حمایت از تولید و مشارکت مردم است، عبور از سد 70 درصد پیشرفت فیزیکی چقدر با واقعیت‌های میدانی اقتصاد هم‌خوانی دارد؟ پرونده واحد لبنی اشکان دسته‌گلی، امروز به آیینه تمام‌نمای چالش‌های تولید در ملایر تبدیل شده است؛ جایی که یک سرمایه‌گذار متخصص با تکیه بر دانش بومی و سرمایه شخصی هفت میلیارد تومانی، نیمی از راه را پیموده، اما در نیمه دوم، پشت درهای بسته بانک‌ها متوقف شده است.
مطالبه اصلی از استاندار همدان، فرماندار ویژه ملایر و مدیران ارشد جهاد کشاورزی استان این است: آیا حمایت از تولید، تنها پس از عبور از خط پایان معنا دارد؟ منطق اقتصادی حکم می‌کند که تسهیلات حمایتی باید دقیقاً در جایی که نفس تولید به شماره افتاده (یعنی همان نقطه 50 درصد فعلی)، تزریق شود تا موتور محرک اشتغال به حرکت درآید. انتظار می‌رود مسئولان با نگاهی فراتر از بخشنامه‌های خشک اداری، شرایط ویژه این واحد را که تمام پیش‌نیازهای تخصص، بازار و مواد اولیه را دارا است، درک کرده و با معرفی ویژه به بانک‌های عامل، مسیر دریافت تسهیلات 35 میلیارد تومانی را هموار کنند.
فراموش نکنیم که هر روز تأخیر در راه‌اندازی این واحد، به معنای تداوم خام‌فروشی هزاران تُن شیر ملایر و معطل ماندن 50 فرصت شغلی مستقیم برای جوانان این دیار است. امروز زمان آن رسیده که مدیران اجرایی نشان دهند آیا در کنار تولیدکننده ایستاده‌اند و یا بخشی از همان مانعی هستند که سرمایه‌گذار را در پیچ‌وخم‌های اداری فرسوده می‌کند؟ قطب لبنیات ملایر برای شکوفایی، به اراده سیاسی و مانع‌زدایی واقعی نیاز دارد؛ کلید این قفل هم‌اکنون در دستان مسئولان شهرستان و استان است.

طاهره ترابی مهوش