هفت سال از روشن شدن مشعل هدایت اسلام پیش پای کاروان بشریت می‌گذشت و در این سال‌ها امت اسلام با رخدادهای مختلفی مواجه بودند؛ از جنگ تا صلح در تمام طول این سال‌ها، جامعه نوپای اسلامی را در بوته آزمایش گداخته بود تا توان کارزارهای بزرگ و سرنوشت‌ساز را پیدا کنند و سال هفتم هجری یکی از آن بزنگاه‌های تاریخی بود. مسلمانان با هدف تضمین امنیت مدینه و از بین بردن تهدیدات احتمالی از جانب دژهای مسلح یهودیان از سویی و فعالیت مردم یهودی مذهبی که در منطقه خیبر زندگی و گروهی از یهودیان فتنه‌جوی مدینه را در منطقه خودشان پناه داده و با دیگر دشمنان اسلام همکاری و همراهی می‌کردند، به سمت خیبر حرکت کردند؛ این سرزمین با قلعه‌های مستحکم و ذخایر غذایی فراوان، به نقطه‌ای راهبردی برای تهدید مدینه و مسلمانان تبدیل شده بود. حدود یک‌هزار و 600 مسلمان در برابر نیروهایی پنهان در برج و بارو، قرار گرفتند. پیامبر دژها را تک‌تک محاصره کرد تا توان دشمن تحلیل رود. در آخرین مرحله، پرچم را به دست حضرت علی علیه‌السلام سپرد و او دروازه آهنین قلعه را فتح و سرانجام خیبر سقوط کرد. این پیروزی امنیت شمال مدینه را تضمین کرد و غنایم زیادی نصیب مسلمانان شد؛ غنائم این فتح آنچنان درخشان و مبارک بود که تاکنون مسلمانان حق‌طلب از دستاورد آن قلعه‌گشایی بهره می‌برند. بزرگی این کار را وقتی می‌توان دریافت که بدانیم ابن‌ابی‌الحدید در قصیده‌‌ای این مضمون را سروده است که خداوند قلعه‌هایی را به دست امیرالمؤمنین علیه‌السلام فتح کرد که نه یهودیان باورشان می‌شد چنین شکست بخورند و نه مسلمانان امید به پیروزی‌اش داشتند.
اکنون با گذشت بیش از 1400 سال از آن حماسه، شعار «خیبر خیبر یا صهیون» برای فرزندان هر دو سوی معرکه خیبر، معنا دارد؛ اینک بعد از قرون متمادی فرزندان صهیون از پشت دیوار قلعه‌های رسانه از خشم برای امت محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله دندان می‌‌سایند و هر چندگاه با استفاده از عِده و عُده شیطانی خود، به کیان امت اسلامی حمله می‌کنند. برای آن‌ها فرق نمی‌کند کجا؟ کدام کشور و چه کسی؟ یک روز گلوی غزه و فلسطینیان را می‌فشرند، یک روز به لبنان حمله می‌برند و روزی دیگر سودان و یمن را هدف خباثت خود قرار می‌دهند؛ اما شاه‌بیت دشمنی این فرزندان ناپاک شیطان، «جمهوری اسلامی ایران» است. همان حرمی که شهیدسلیمانی قبل از شهادت درباره حراست از آن بسیار سفارش کرد؛ درواقع جبهه شیطانی صهیونیسم در نزدیک به نیم‌قرن که از پیروزی انقلاب اسلامی می‌گذرد، بارها قصد ویرانی ایران را کرده‌ است، اما به فضل الهی و با عزم جدی مردم برای ادامه راه خیبرشکن تاریخ، ناکام مانده؛ در چند روز اخیر نیز بار دیگر دشمن دندان طمع تیز کرد و خواست با ربایش مطالبه به‌حق مردم برای سامان‌دهی اقتصاد کشور، اهداف شوم خود را دنبال کند و از ایران سوریه‌ای دیگر بسازد. از آنجایی که طرح آن‌ها بخش دوم جنگ 12 روزه بود، سعی کردند خیلی زود روند اغتشاشات خیابانی را به خشونت کشانده و با پروژه کشته‌سازی فضا را برای به‌هم‌ریختن ثبات اجتماعی و از بین بردن امنیت، فراهم کنند. در این میان از کشتن و سوزاندن انسان‌ها تا تخریب خانه‌ها و مساجد، فروگذار نکردند؛ چراکه برای آن‌ها پیر و جوان، زن و مرد، فرق ندارد. آن‌ها ایران را زمین سوخته‌ای می‌خواهند که دیگر نه صدایی از آن بلند شود و نه الهام‌بخش ملت‌های دیگر باشد.
اما یک‌بار دیگر به فضل الهی و با بصیرت و هوشیاری مردم، ایادی استکبار و نفوذی‌های پلیدشان در داخل به سد دفاعی ملت از میهن عزیزشان برخورد کردند و فهمیدند که نمی‌توانند خواب ندیده‌ خود را تعبیر کنند؛ ملت ایران نشان دادند میراث‌داران خیبرشکن از تمامی سدها و موانع عبور می‌کنند و پرچم اسلام را بلندتر از همیشه به اهتزار درخواهند آورد.
آنچه که باید در آستانه سالگرد خیبرشکنی مولا علی علیه‌السلام به‌مثابه نکته باریک‌تر از مو مورد توجه همه ما (هرکس به فراخور نقشی که در جامعه اسلامی دارد) قرار گیرد، این است که اگر واقعه این جنگ را بررسی کنیم، درخواهیم یافت که برای فتح خیبر دو نفر قبل از علی (ع) از سوی پیامبر (ص) راهی میدان شدند، اما نتوانستند کاری انجام دهند و حضرت روز سوم محاصره قلعه پرچم را به دست امیرالمؤمنین امام علی علیه‌السلام داد و مولا به فضل الهی آن حماسه را خلق کرد؛ اما چرا علی (ع) فقط از میان جمع یک‌هزار و 600 نفره توانست این کار را انجام دهد؟ به نظر می‌رسد مهم‌ترین عامل این فتح آن بود که ایشان قبل از هر پیروزی بر کفار، در جنگ با نفس پیروز شده بود و این یک واقعیت است که گویند آن کس که وقتی خودش را به خودش سپردند، خوب اداره نکرد، چگونه ممکن است ملتی را به او بسپارند و خوب اداره کند؟
حال وقت آن است که هریک از ما، به ویژه مسئولان، کمی با خود بیندیشند که چقدر در حفاظت از خود در برابر شیطان موفق بوده‌اند و در بزنگاه‌ها مغلوب قدرت‌طلبی، باندبازی و غیره نشده‌اند که اکنون مطمئن باشند وقتی پرچم را به آنان بسپارند، خیبرشکن خواهند بود؟ یادمان باشد آن جمله نورانی شهیدچیت‌سازیان را که «اگر می‌خواهید از این سیم‌های خاردار عبور کنید، اول باید از سیم خاردار نفس خودتان عبور کرده باشید؛ اگر توانستید از سیم‌های خاردار نفس خودتان عبور کنید، آن‌وقت می‌توانید از اینجاها هم عبور کنید.»