با این روش گوشیتان را پس بگیرید!
گوشی مال ماست یا بچهها؟! کافی است این سؤال را از والدین بپرسیم تا با انبوهی از دغدغه و آههای کشدار مواجه شویم. نسل امروز اگر خودشان صاحب تبلت نباشند، صاحب تمامعیار گوشی والدینشان هستند.
بهعنوان یک والد امروزی، حتماً لحظاتی پیشآمده که نگران گوشی بازی فرزندتان شوید یا آرزو کنید کاش هیچ بازی برایش نصب نکرده بودید. اما قبل از اینکه دنبال راهکار باشیم. بیایید ببینیم چرا فرزندان ما دست از سر گوشی برنمیدارند؟! هر روز، هر ساعت، هر هفته!
*دنیای بازیها، مزه بستنی میدهد!
بازیهای موبایل طوری طراحی شدهاند که در لحظه پاداش میدهند (مثل امتیاز گرفتن، برندهشدن، باز شدن مراحل جدید). این پاداشهای فوری، دوپامین را در مغز ترشح کرده و حس لذت و رضایت ایجاد میکنند که در دنیای واقعی گاهی این سرعت را ندارد.
همچنین رنگهای روشن، صداهای جذاب و پویانماییهای سریع، حواس کودک را بهشدت درگیر میکنند. گاهی اوقات، مخصوصاً اگر کودک با چالشهایی در مدرسه یا خانه روبرو باشد، بازی میتواند راهی برای فرار و تجربه حس موفقیت باشد. برخی بازیها هم امکان تعامل با دوستان را فراهم میکنند که برای کودک جذاب است.
*چند راهکار طلایی و ساده
- تعیین زمانهای بدون گوشی: مشخص کنید که در چه زمانهایی (مثلاً هنگام غذاخوردن، قبل از خواب، در طول مطالعه) استفاده از گوشی ممنوع است.
- مکانهای بدون گوشی: توافق کنید که گوشی در اتاقخواب یا هنگام صرف وعدههای غذایی خانواده استفاده نشود.
- قانون «اول کار، بعد تفریح»: بازی با گوشی باید بهعنوان پاداش یا تفریح پس از انجام مسئولیتها (تکالیف مدرسه، کمک در کارهای خانه) در نظر گرفته شود.
- مغز کودکان هنوز درحالرشد است و بخش مربوط به کنترل تکانه و برنامهریزی (قشر پیش پیشانی) به طور کامل تکامل نیافته؛ بنابراین، نیاز به ساختار و قوانینی دارند که به آنها کمک کند تا این مهارتها را بهتدریج بیاموزند.
فعالیتهای جایگزین را بشناسید
-فعالیتهای بدنی: تشویق به بازی در فضای باز، دوچرخهسواری، رفتن به پارک، یا ورزشهای تیمی. این فعالیتها علاوه بر تخلیه انرژی، باعث ترشح اندورفین و بهبود خلقوخو میشوند.
-بازیهای خلاقانه و هنری: فراهمکردن وسایلی مانند لگو، خمیربازی، مدادرنگی، آبرنگ، یا حتی کاغذ و قیچی برای ساخت کاردستی. این فعالیتها قدرت تخیل و مهارتهای حرکتی ظریف را تقویت میکنند.
-کتابخوانی: خواندن کتابهای داستان جذاب، هم دایره لغات کودک را افزایش میدهد و هم قوه تخیل او را پرورش میدهد. میتوانید با هم کتاب بخوانید یا او را تشویق کنید خودش بخواند.
-یادگیری مهارت جدید: تشویق کودک به یادگیری یک ساز موسیقی، زبان جدید، یا شرکت در کلاسهای هنری و ورزشی.
این جایگزینها، انواع دیگری از پاداشهای مغزی (مانند حس موفقیت در یادگیری، لذت همکاری، یا آرامش حاصل از فعالیت بدنی) را فراهم میکنند که میتواند جایگزین جذابیت گوشی شود.
*خانواده بیگوشی
-بازی با کودک: بهترین راه برای جذاب کردن فعالیتهای غیردیجیتال، این است که شما هم در آنها مشارکت کنید. با هم بازی کنید، نقاشی بکشید، یا به پارک بروید. این کار حس تعلق و ارتباط عمیقتری بین شما و کودک ایجاد میکند.
-ایجاد «زمان خانواده»: زمانی را در روز یا هفته اختصاص دهید که همه اعضای خانواده بدون حضور گوشی، دور هم جمع شوند و فعالیتی مشترک انجام دهند (مثلاً بازی، گپزدن، تماشای یک فیلم خانوادگی - نه روی گوشی).
*الگو هستید؟
در نهایت بیایید صادق باشیم، هر اندازه که ما خودمان الگوی خوبی در استفاده متعادل از گوشی همراه هستیم، فرزندانمان هم خواهند توانست با گوشیهای همراه دنیای درستی بسازند.
بهعنوان یک والد امروزی، حتماً لحظاتی پیشآمده که نگران گوشی بازی فرزندتان شوید یا آرزو کنید کاش هیچ بازی برایش نصب نکرده بودید. اما قبل از اینکه دنبال راهکار باشیم. بیایید ببینیم چرا فرزندان ما دست از سر گوشی برنمیدارند؟! هر روز، هر ساعت، هر هفته!
*دنیای بازیها، مزه بستنی میدهد!
بازیهای موبایل طوری طراحی شدهاند که در لحظه پاداش میدهند (مثل امتیاز گرفتن، برندهشدن، باز شدن مراحل جدید). این پاداشهای فوری، دوپامین را در مغز ترشح کرده و حس لذت و رضایت ایجاد میکنند که در دنیای واقعی گاهی این سرعت را ندارد.
همچنین رنگهای روشن، صداهای جذاب و پویانماییهای سریع، حواس کودک را بهشدت درگیر میکنند. گاهی اوقات، مخصوصاً اگر کودک با چالشهایی در مدرسه یا خانه روبرو باشد، بازی میتواند راهی برای فرار و تجربه حس موفقیت باشد. برخی بازیها هم امکان تعامل با دوستان را فراهم میکنند که برای کودک جذاب است.
*چند راهکار طلایی و ساده
- تعیین زمانهای بدون گوشی: مشخص کنید که در چه زمانهایی (مثلاً هنگام غذاخوردن، قبل از خواب، در طول مطالعه) استفاده از گوشی ممنوع است.
- مکانهای بدون گوشی: توافق کنید که گوشی در اتاقخواب یا هنگام صرف وعدههای غذایی خانواده استفاده نشود.
- قانون «اول کار، بعد تفریح»: بازی با گوشی باید بهعنوان پاداش یا تفریح پس از انجام مسئولیتها (تکالیف مدرسه، کمک در کارهای خانه) در نظر گرفته شود.
- مغز کودکان هنوز درحالرشد است و بخش مربوط به کنترل تکانه و برنامهریزی (قشر پیش پیشانی) به طور کامل تکامل نیافته؛ بنابراین، نیاز به ساختار و قوانینی دارند که به آنها کمک کند تا این مهارتها را بهتدریج بیاموزند.
فعالیتهای جایگزین را بشناسید
-فعالیتهای بدنی: تشویق به بازی در فضای باز، دوچرخهسواری، رفتن به پارک، یا ورزشهای تیمی. این فعالیتها علاوه بر تخلیه انرژی، باعث ترشح اندورفین و بهبود خلقوخو میشوند.
-بازیهای خلاقانه و هنری: فراهمکردن وسایلی مانند لگو، خمیربازی، مدادرنگی، آبرنگ، یا حتی کاغذ و قیچی برای ساخت کاردستی. این فعالیتها قدرت تخیل و مهارتهای حرکتی ظریف را تقویت میکنند.
-کتابخوانی: خواندن کتابهای داستان جذاب، هم دایره لغات کودک را افزایش میدهد و هم قوه تخیل او را پرورش میدهد. میتوانید با هم کتاب بخوانید یا او را تشویق کنید خودش بخواند.
-یادگیری مهارت جدید: تشویق کودک به یادگیری یک ساز موسیقی، زبان جدید، یا شرکت در کلاسهای هنری و ورزشی.
این جایگزینها، انواع دیگری از پاداشهای مغزی (مانند حس موفقیت در یادگیری، لذت همکاری، یا آرامش حاصل از فعالیت بدنی) را فراهم میکنند که میتواند جایگزین جذابیت گوشی شود.
*خانواده بیگوشی
-بازی با کودک: بهترین راه برای جذاب کردن فعالیتهای غیردیجیتال، این است که شما هم در آنها مشارکت کنید. با هم بازی کنید، نقاشی بکشید، یا به پارک بروید. این کار حس تعلق و ارتباط عمیقتری بین شما و کودک ایجاد میکند.
-ایجاد «زمان خانواده»: زمانی را در روز یا هفته اختصاص دهید که همه اعضای خانواده بدون حضور گوشی، دور هم جمع شوند و فعالیتی مشترک انجام دهند (مثلاً بازی، گپزدن، تماشای یک فیلم خانوادگی - نه روی گوشی).
*الگو هستید؟
در نهایت بیایید صادق باشیم، هر اندازه که ما خودمان الگوی خوبی در استفاده متعادل از گوشی همراه هستیم، فرزندانمان هم خواهند توانست با گوشیهای همراه دنیای درستی بسازند.
ارسال
نظر
*شرایط و مقررات*
کلمه امنیتی را بصورت حروف فارسی وارد
نمایید
بعنوان مثال : پایتخت ارمنستان ؟ ایروان
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین
(فینگیلیش) خودداری نمايید.
توصیه می شود به جای ارسال نظرات مشابه با نظرات منتشر
شده، از مثبت یا منفی استفاده فرمایید.
با توجه به آن که امکان موافقت یا مخالفت با محتوای
نظرات وجود دارد، معمولا نظراتی که محتوای مشابهی دارند، انتشار نمی یابد.