در میان کوچه‌های قدیمی همدان، خانه میرابیان هنوز روایتگر روزگار قاجار است؛ بنایی که با وجود ثبت در فهرست آثار ملی امروز زیر سایه فرسودگی قرار گرفته و برای ماندن، بیش از هر زمان دیگری به توجه و مرمت نیاز دارد.
در میان کوچه‌های قدیمی محله کبابیان، خانه‌ای تاریخی هنوز ایستاده است؛ بنایی که آجرهایش روایتگر بخشی از تاریخ معماری همدان است، اما گذر زمان و کمبود رسیدگی، آن را در معرض آسیب‌های جدی قرار داده است.
خانه میرابیان یکی از معدود خانه‌های ارزشمند به‌‌جامانده از اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی به‌شمار می‌رود که با برخورداری از ویژگی‌های معماری اصیل ایرانی، در فهرست آثار ملی ایران نیز به ثبت رسیده است.
این خانه تاریخی در دو طبقه ساخته شده و هر طبقه آن دارای 6 اتاق است. طراحی بنا به شیوه سنتی اندرونی و بیرونی، از شاخص‌ترین ویژگی‌های معماری آن محسوب می‌شود؛ الگویی که علاوه‌بر پاسخگویی به نیازهای زندگی آن روزگار، جلوه‌ای از هنر و فرهنگ معماری ایرانی را به نمایش می‌گذارد.
با وجود ارزش تاریخی و معماری، نشانه‌های فرسودگی در بخش‌هایی از بنا به چشم می‌خورد؛ موضوعی که نگرانی دوست‌داران میراث فرهنگی را درباره آینده این خانه افزایش داده است.
کارشناسان حوزه میراث فرهنگی معتقدند حفاظت از بناهای تاریخی تنها به ثبت ملی محدود نمی‌شود و استمرار مرمت، نگهداری و برنامه‌ریزی برای احیای این آثار، شرط اصلی ماندگاری آن‌ها است.
خانه میرابیان امروز در شرایطی قرار دارد که اگر اقدامات حفاظتی و مرمتی لازم از سوی متولیان امر، به‌ویژه اداره‌ کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، در دستور کار قرار نگیرد، احتمال آن می‌رود که این بنای ارزشمند نیز سرنوشتی مشابه خانه‌های تاریخی شمسیان، بهرامی و اخلاصی در محله کبابیان پیدا کند؛ خانه‌هایی که امروز تنها نامی از آن‌ها در حافظه تاریخی همدان باقی مانده است.
حفظ خانه میرابیان، تنها صیانت از یک ساختمان قدیمی نیست؛ بلکه پاسداری از بخشی از هویت تاریخی همدان و میراثی است که می‌تواند برای نسل‌های آینده، روایتگر سبک زندگی، هنر و معماری یک دوره مهم از تاریخ ایران باشد.