مرتضی کاشفی پدر دو شهید است که خود مدرک کارشناسی زبان انگلیسی دارد و از دهه 40 به‌عنوان یک فرهنگی، مسئولیت‌هایی در آموزش‌وپرورش داشته است؛ یکی از آن‌ها، مسئولیت دبیرستان اسلامی احمدیه است و فرزندانش در این محیط‌های آموزشی علاوه‌بر کسب علم و دانش، با روحیه‌ای اسلامی پایبند به موازین شرعی و دینی، رشد کردند و تربیت شدند.
خودش می‌گوید وقتی از ملایر به تهران آمد، به دنبال یک مدرسه اسلامی بود تا فرزندانش با آموزه‌های دینی درس بخوانند و تربیت شوند.
پدر شهیدان کاشفی این را هم گفت که مادر شهیدان نیز در مدرسه‌ای مشغول به تدریس شد که شهیدان رجایی و باهنر آن را اداره می‌کردند و در تربیت دینی فرزندان نیز تأثیرگذار بود.
نگاهی به مستند عرشیان بی‌نشان داشتم که پدر در شبی که فرزندش مصطفی به سن تکلیف می‌رسد، او را بیدار می‌کند تا نماز شب بخواند و مادر شهید هم به نقل از مصطفایش گفت که سفارش کرده بود «نیازی نیست قرآن را ختم کنی. سه آیه را با معنی بخوان و سعی کن به آن عمل کنی.» البته مصطفی خودش 10 جزء از قرآن را حفظ بود و مرتب ختم قرآن داشت و به قول یکی از هم‌رزمانش تلاوت مصطفی سبک عبدالباسط و مصطفی اسماعیل نبود، بلکه به یک سبک بهشتی می‌خواند.
مصطفی به‌قدری با قرآن مأنوس بود که هر وقت فرصت داشت، به تلاوت کلام الهی مشغول می‌شد و در آخرین مأموریتش که با سیدنصرالله حسینی همراه بود، به او گفت «در این فرصت که شما مشغول رانندگی هستید، من قرآن می‌خوانم» و لحظاتی نمی‌گذرد که گلوله تانک دشمن به سوی آمبولانسشان شلیک می‌شود و مصطفی درحال تلاوت قرآن به شهادت می‌رسد و حسینی مجروح می‌شود.
مادر مصطفی گفت که وقتی فرزندش نخستین حقوق خود را از سپاه گرفت، برای خانواده و فامیل رساله امام خمینی (ره) را خرید.
پدر شهیدان به نقل از استاد فرزندانش، سیدمحسن موسوی بلده گفت که کسی را عاشق‌تر از مصطفی به شهادت ندیده بود و حالا بهروز یاریگل استاد و پیشکسوت آموزش قرآن درباره پدر شهیدان کاشفی می‌گوید که او خودش یک شهید زنده است.
یاریگل که توفیق حضور در چهاردهمین دیدار جامعه قرآنی با خانواده شهدای قرآنی را یافته که به همت سازمان قرآن و عترت بسیج تهران بزرگ برگزار می‌شود، درباره شهیدان کاشفی گفت: من برای نخستین‌بار آن‌ها را در جلسه استاد موسوی بلده در دارالتحفیظ خیابان ایران دیدم و با این دو برادر آشنا شدم. آن زمان شاید 15 سال داشتند، اما وقتی از سربازی برگشتم، متوجه شدم که مصطفی شهید شده و برادرش نیز سه سال بعد شهید شد.
وی افزود: یادگار ما همیشه خود شهدا هستند، مثل شهید حسین محمدی و دیگران، اما پدر این شهیدان را بعد از شهادت فرزندانش بیشتر در جلسات قرآنی می‌دیدم و به یاد شهدا می‌افتادم که تاکنون این ارتباط برقرار بوده و ازنظر من پدر شهید خودش یک شهید زنده است.
این پیشکسوت قرآنی از خاطرات آن دوران گفت و ابراز کرد: هنوز هم استاد موسوی بلده ابتدای جلسات روزهای جمعه هنگام حضور و غیاب، اسامی شهدا را می‌خواند و حاضران می‌گویند حاضر!
خادم قرآنی و بانی برگزاری دیدار با خانواده‌های شهید نیز از تجدید میثاق با آرمان‌های شهدا صحبت کرد و این که سبک زندگی قرآنی این دو شهید قاری و حافظ سرلوحه جوانان و نوجوانان شود.
رحیم قربانی گفت: هم‌زمان با آغاز سال تحصیلی دانشگاه‌ها و مدارس خدمت پدر و مادر شهیدان کاشفی رسیدیم که یکی دانشجوی ممتاز و دیگری دانش‌آموز ممتاز بود و امیدوارم جامعه به جایی برسد که فرهنگ شهدا در دانشگاه‌ها و مدارس کشور نشر پیدا کند که همان فرهنگ قرآن و مکتب حیات‌بخش اهل بیت است.
میکائیل باقری، رئیس اداره قرآن، عترت و نماز وزارت آموزش‌وپرورش نیز در این دیدار گفت: پدر قرآنی و مادر متدین محجبه عامل به قرآن همواره پشتوانه هر دانش‌آموز موفق در حوزه اخلاق و معنویت است. اولیای دانش‌آموزان فراموش نکنند که آموزش‌وپرورش به‌تنهایی نمی‌تواند در حوزه تربیت دانش‌آموزان موفق باشد و کمک پدر و مادران نیاز است.
* بهروز یاریگل و میکائیل باقری دو پیشکسوت قرآنی
پدر شهیدان کاشفی بازگشتی به خاطرات فرزندانش داشت و گفت: مصطفی نتوانست در کنکور شرکت کند و گفت تا جبهه هست، باید اول مسئله جنگ را مشخص کنیم. مجتبی نیز در دانشگاه تهران در رشته فنی مهندسی قبول شد و بعد از گذراندن ترم سوم راهی جبهه شد، درحالی که سه سال پیش برادرش شهید شده بود. برخی او را نصیحت می‌کردند که وجود شما در پشت جبهه و در دانشگاه و سپاه مؤثرتر است، اما خدا به او توفیق داد تا سومین‌بار که به جبهه رفت، شهید شد.
این‌گونه شد که مصطفی بعد از گرفتن دیپلم ریاضی فیزیک با وجود هوش و استعداد فراوانی که داشت، احساس تکلیف برای حضور در جبهه داشت و به عضویت سپاه درآمد و در 11 اسفندماه سال 62 در منطقه جفیر به شهادت رسید.
مجتبی که سه‌ سال کوچک‌تر از مصطفی بود، سه سال بعد از شهادت برادرش در 11 اسفندماه سال 65 در عملیات کربلای پنج به شهادت رسید.