یک قهرمان تکواندو همدانی با تأکید بر ضرورت پشتکار، استمرار و باور به هدف در مسیر قهرمانی گفت: تکواندو به من صبر، کنترل خشم، احترام به رقیب و نگاه حل مسئله آموخت و در تمام این سال‌ها، پشتکار، ادامه دادن و حمایت خانواده مهم‌ترین تکیه‌گاه من بود.
معمولاً وقتی از قهرمانی سخن گفته می‌شود، ذهن بسیاری از افراد به امکانات، زیرساخت‌ها و شرایط ایده‌آل معطوف می‌شود، اما واقعیت این است که قهرمانی پیش از هر چیز در ذهن انسان شکل می‌گیرد. بسیاری از قهرمانانی که به جایگاه‌های ملی و بین‌المللی دست یافته‌اند، پس از سال‌ها تجربه و تلاش به این باور رسیده‌اند که پشتکار، استمرار، تکیه بر توانمندی‌های فردی و حمایت اطرافیان، از عوامل اصلی شکل‌گیری مسیر قهرمانی است.
امکانات می‌تواند مسیر قهرمانی را با چالش‌های کمتر یا بیشتری همراه کند، اما به‌تنهایی نمی‌تواند موجب رسیدن افراد به موفقیت شود. با این حال، بسیاری از جوانان در شهرهای غیرپایتخت به‌دلیل برخورداری کمتر از امکانات، تصور می‌کنند امکان دستیابی به قهرمانی برای آن‌ها محدود است.
بر همین اساس، تلاش کرده‌ایم قهرمانانی را معرفی کنیم که از دل همین آب‌وخاک برخاسته‌اند، در همین شهر رشد کرده و با وجود محدودیت‌ها به جایگاه‌های ملی و بین‌المللی دست یافته‌اند و همزمان توانسته‌اند مسیر زندگی شخصی و خانوادگی خود را نیز به‌خوبی پیش ببرند.
در این راستا، با یکی از قهرمانان تکواندو همدان به گفت‌و‌گو پرداخته‌ایم؛ ورزشکاری که با کسب مدال‌های متعدد و افتخارات مختلف، نام کشورمان را در عرصه‌های ورزشی مطرح کرده و کارنامه‌ای پرافتخار از سال‌ها فعالیت در مسیر قهرمانی دارد.
سیده معصومه حسینی، متولد سال 1363 در محله فرخ‌سرشت همدان، با اشاره به آغاز فعالیت‌های ورزشی خود گفت: از دوران کودکی به فعالیت‌های پرجنب‌وجوش علاقه‌مند بودم و در نهایت 14 سالگی با ورود جدی به رشته رزمی تکواندو، مسیر حرفه‌ای زندگی‌ام را آغاز کردم.
وی با بیان اینکه خانواده و دوستانش مشوقان اصلی او در این مسیر بوده‌اند، افزود: با وجود اینکه در خانواده سابقه‌ ورزشی نداشتیم، همواره مورد حمایت آن‌ها قرار داشتم.
وی درباره انگیزه‌ی انتخاب این رشته خاطرنشان کرد: در نوجوانی مجذوب نظم و ابهت تکواندو شدم؛ به‌ویژه آنکه با روحیه‌ی پرانرژی من سازگاری داشت و فضای مناسبی را برای فعالیت حرفه‌ای فراهم می‌کرد.
** آغاز مسیر با استاد هوشنگی
این قهرمان تکواندو، استاد «سکینه هوشنگی ماهر» را که از پیشکسوتان و بنیان‌گذاران تکواندو بانوان در استان همدان است، به‌عنوان نخستین مربی خود در باشگاه کانون بسیج معرفی کرد.
حسینی با تأکید بر نقش کلیدی مربیان در دوران حرفه‌ای‌اش گفت: اساتیدم فراتر از آموزش فنون، درس‌های مهمی درباره استمرار و ایستادگی در مسیر قهرمانی به من آموختند.
وی تکواندو را نه صرفاً یک رشته ورزشی، بلکه سبک زندگی خود خواند و افزود: پس از نخستین تجربه مسابقات و چشیدن طعم پیروزی، به ظرفیت‌های درونی‌ام برای رسیدن به قله‌های قهرمانی پی بردم؛ از آن پس بود که تمریناتم را از سطح تفریحی به یک برنامه‌ی حرفه‌ای و هدفمند تغییر دادم.
** همسر؛ مهم‌ترین حامی در مسیر حرفه‌ای
این قهرمان همدانی با تأکید بر نقش کلیدی همسرش در پیشبرد فعالیت‌های حرفه‌ای‌اش گفت: همسرم نه‌تنها اصلی‌ترین حامی من برای ورود به ورزش قهرمانی بود، بلکه در تمام طول این مسیر پرپیچ‌وخم، از هیچ حمایتی دریغ نکرد و بستری را فراهم آورد تا بتوانم با تمرکز کامل به تمریناتم بپردازم.
حسینی همچنین به درک بالای خانواده‌اش از ورزش اشاره کرد و افزود: هرچند من تنها فرد ورزشی خانواده بودم، اما آن‌ها با بینش درست و حمایت‌های همیشگی‌شان، مشوق من بودند و در این میان، دخترم نیز انگیزه‌ای مضاعف برای تلاش بیشتر من بوده است.
وی حفظ تعادل میان زندگی شخصی و ورزش حرفه‌ای را «چالشی شیرین» توصیف کرد و گفت: با درک متقابل همسرم و مدیریت زمان، سعی می‌کنم وقتی در کنار خانواده هستم تمام‌قد حضور داشته باشم و وقتی در باشگاه هستم، تمام تمرکزم را بر آموزش و تمرین بگذارم؛ چراکه برای من کیفیت حضور، مهم‌تر از کمیت آن است.
*طلای جهانی؛ نقطه عطف سال‌ها تلاش
وی یکی از مهم‌ترین بخش‌های کارنامه خود را حضور در رقابت‌های آسیایی و جهانی و کسب مدال‌های مختلف دانست و گفت: کسب طلای مسابقات جهانی کره جنوبی و ثبت رکورد جهانی نقطه عطف زندگی حرفه‌ای من بود.
این بانوی قهرمان گفت: نخستین و مهم‌ترین نشان من بعد از سالیان سال تلاش و ملی‌پوش شدنم، همین طلای جهانی کره جنوبی و ایستادن روی سکوی نخست به‌عنوان رکورددار جهان بود؛ لحظه‌ای که زیباترین و بهترین حس را برایم ساخت؛ گویی خستگی سال‌های متمادی تلاش از تنم بیرون رفت.
حسینی که در این رقابت‌ها در بخش «هان‌مادانگ» (مهارت‌ها) و آیتم «سونال سرعتی» موفق به کسب نشان طلا شده، افزود: علاوه بر اینکه رکورددار این بخش شناخته شدم، نخستین و تنها زن ایرانی هستم که موفق به دریافت جایزه ویژه در این سطح از رقابت‌ها شده‌ام.
وی خاطرنشان کرد: در سال‌های فعالیت حرفه‌ای‌ام، علاوه بر این عنوان جهانی، مدال‌های متعدد دیگری نیز در سطح کشوری و آسیایی کسب کرده‌ام.
وی در تکمیل فهرست افتخاراتش به مدال‌های طلای مسابقات جهانی کره جنوبی، آسیایی ویتنام، تایوان (دو مدال)، چین (دو مدال)، نشان برنز کره جنوبی و طلای مسابقات آنلاین هندوستان اشاره کرد.
این قهرمان تکواندو درباره تجربه ایستادن بر سکوی قهرمانی گفت: برافراشته شدن پرچم ایران، اوج لذت یک ورزشکار است؛ حسی آمیخته با غرور و مسئولیت که از شاد کردنِ دل مردم کشورم سرچشمه می‌گیرد.
*رؤیای قهرمانی از روزهای نخست
حسینی با اشاره به شکل‌گیری رؤیای قهرمانی از سال‌های نخست حضور در باشگاه افزود: نگاه کردن به تصاویر قهرمانان بزرگ بر دیوار باشگاه، مرا به تصور حضور بر آن سکوها وامی‌داشت. ورود به عرصه مسابقات و دیدنِ ورزشکارانی که همچون من مسیر تیم ملی را طی کرده بودند، آرزوی قهرمانی جهان را در من شعله‌ور کرد.
وی خاطرنشان کرد: این هدف با توکل به خداوند، تلاش بی‌وقفه و برنامه‌ریزی دقیق دنبال شد و سرانجام توانستم به آنچه در رؤیاهایم می‌دیدم، جامه عمل بپوشانم.
این بانوی قهرمان، دستیابی به این جایگاه را نتیجه‌ نظمی آهنین و تمرین‌های مستمر دانست و گفت: بیدار شدن پیش از طلوع خورشید، تمرین‌های طاقت‌فرسا، مطالعه‌ فنیِ حریفان و تحمل فشارهای روانیِ اردوها، بخش جدایی‌ناپذیر این مسیر بود.
حسینی همچنین تجربه سرمربیگری تیم ملی دانشجویان اعزامی به مسابقات جهانی آلمان را یکی از تجربه‌های مهم خود عنوان کرد و گفت: پیش از لغو مسابقات به‌دلیل جنگ، سه ماه در اردو بودیم و این اتفاق درس مهمی برایم داشت؛ اینکه قهرمان واقعی حتی زمانی که مسابقه‌ای در پیش نیست نیز باید با همان کیفیت به تمرین ادامه دهد.
** شکست؛ پلی برای رسیدن به پیروزی
وی، شکست را پایان مسیر نمی‌داند و معتقد است: هر شکست می‌تواند تجربه‌ای تازه برای رقابت‌های بعدی باشد.
این بانوی قهرمان گفت: عمیقاً معتقدم هر شکست پلی است به‌سوی پیروزی. با هر شکست، تجربه جدیدی دریافت می‌کنیم که می‌تواند در رقابت‌های بعدی روشنگر راهمان باشد و اگر به‌درستی از آن استفاده کنیم، می‌توانیم یک گام از رقبا جلوتر باشیم تا به نتیجه و هدف نهایی برسیم.
حسینی همچنین تأکید کرد: هیچ‌گاه به‌دلیل سختی‌های مسیر تسلیم نشدم. چون اگر تسلیم می‌شدم بدون نتیجه می‌ماندم. هزاران نفر رزمی‌کار داریم، اما افراد انگشت‌شماری توانستند به تیم ملی راه پیدا کنند و آن‌ها همان‌هایی بودند که تسلیم نشدند و ادامه دادند.
** ورزش قهرمانی در شهرستان چالش است نه مانع!
وی درباره فعالیت حرفه‌ای یک ورزشکار در شهرستان نیز معتقد است: شهرستانی بودن می‌تواند مسیر رسیدن به قهرمانی را مقداری دشوار کند، اما نمی تواند مانع رسیدن به موفقیت باشد.
او ادامه داد: ورزش قهرمانی در شهرهایی غیر از پایتخت شاید تنها بتواند در بعضی موارد به جهت کافی نبودن امکانات و بسترهای آموزشی، روند رسیدن به قهرمانی را کُند کند اما نمی‌تواند به‌طور کامل بازدارنده باشد.
این قهرمان همدانی اضافه کرد: در طول تاریخ ورزش ایران، افراد و چهره‌هایی از شهرستان‌های مختلف توانسته‌اند نام خود را ماندگار کنند.
حسینی تلاش، پشتکار و ادامه دادن مسیر را از عوامل مهم دستیابی به موفقیت دانست و تجربه خود را نمونه‌ای از امکان رسیدن ورزشکاران شهرستانی به سطوح بالای قهرمانی عنوان کرد.
** همدان؛ سرشار از استعداد و نیازمند حمایت بیشتر
وی درباره وضعیت امکانات و بسترهای تمرینی و حمایتی تکواندو در همدان نیز اینگونه عنوان کرد: این استان از ظرفیت بالایی برخوردار است، اما حمایت بیشتری برای شکوفایی این ظرفیت‌ها مورد نیاز است.
وی ادامه داد: ظرفیت همدان بسیار بالاست، اما نیاز به حمایت بیشتری از سوی مسئولان و بخش خصوصی دارد. ما استعدادهای نابی داریم که اگر با زیرساخت‌های استاندارد حمایت شوند، می‌توانند پرچم ایران را در المپیک‌ها برافراشته کنند.
این بانوی قهرمان همدانی بر اهمیت فراهم شدن بسترهای مناسب برای ورزشکاران تأکید کرد و گفت: ما استعدادهای نابی داریم که اگر با زیرساخت‌های استاندارد حمایت شوند، می‌توانند پرچم ایران را در المپیک‌ها برافراشته کنند.
** تکواندو؛ فراتر از نشان و سکو
حسینی درخصوص تأثیر ورزش بر زندگی‌اش گفت: تأثیر این رشته در زندگی‌ام تنها در کسب نشان و موفقیت ورزشی خلاصه نشده و بر شخصیت و زندگی روزمره‌ام نیز تأثیر گذاشته است. تکواندو به من صبر و نگرش حل مسئله داد و اکنون در زندگی روزمره، به جای دیدن موانع، به‌دنبال راهکارهایی برای عبور از آن‌ها هستم.
وی ادامه داد: این ورزش حرفه‌ای برایم اعتماد به‌نفسی را به ارمغان آورده که در بخش‌های مختلف زندگی‌ام جریان دارد و به من آموخته که برای رسیدن به هر هدفی باید با برنامه و به‌صورت مداوم تلاش کنم.
وی در پایان با اشاره به مهم‌ترین درس‌هایی که از حضور در مسابقات مختلف آموخته است، گفت: صبر، کنترل خشم و احترام به رقیب، مهم‌ترین درس‌هایی است که تکواندو در تمام طول زندگی به من آموخته است. تکواندو به من یاد داد که شکست پایان نیست و پیروزی نیز همیشگی نیست.

صبا اسدی